BİR PLAKETİN GÜCÜ

Emek…
Çaba…
Özveri…
Mücadele…

Adına ne derseniz deyin; bu kelimeler, hayatı ayakta tutan görünmez direklerdir. Hele ki karşılık beklemeden yapılan iyiliklerin, sessizce verilen mücadelelerin anlamı paha biçilemezdir. Bazen bir teşekkür, bazen bir tebessüm, bazen de küçük bir plaket; tüm yorgunluğu siler, insanın içine huzur salar, geleceğe dair umutları yeşertir.

Unutmamalıyız ki, iyiliği ödüllendirmek sadece bir jest değil, aynı zamanda bir toplumsal görevdir. Çünkü iyilik bulaşıcıdır. Bir kişinin yaktığı mum, karanlıktaki birçok kalbi aydınlatabilir.

Evet…
“Sağ elin verdiğini sol el görmesin” der güzel dinimiz.
Ama bazı iyiliklerin de örnek olabilmesi için görünür kılınması gerekir. Özellikle, cebinde akrep besleyip, bu dünyaya çivi çakacağını sananlara inat!

Biliyoruz; boğazından geçen lokmayı bile nefsine haram gören, milyarları yastık altına gömüp yine de huzuru bulamayanlara ne anlatsak boşa…
Belki bir gün, bir saksı düşer kafalarına da “hayat buymuş” derler.
Ya da biz hâlâ umutla beklemeye devam ederiz. Çünkü iyiliğe inananlar asla vazgeçmez.

6 Şubat depremleri…
Yalnızca yeryüzünü değil, vicdanları da sarstı.
İki saat içinde ekmeği 30 liraya satanları da gördük, alkol ve televizyon peşine düşenleri de…
Ama yine de en çok, karşılıksız yardıma koşan, gece uykusunu bölüp hiç tanımadığı bir yabancıya battaniye götüren insanlar kaldı aklımızda.

İşte bu yüzden; iyiliği görün, gösterin, onurlandırın.
Bir plaket belki küçüktür ama temsil ettiği şey, insanlığın vicdanıdır.
Lütfen biz biz olalım vicdanımızı kaybetmeyelim.
Aksi takdirde bizimde hiçbir şeyden farkımız kalmaz.